Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

PrzechadzaÂłam siĂŞ w tĂŞ i z powrotem po Pokoju WspĂłlnym myÂślÂąc co mogĂŞ zrobiĂŚ, Âżeby wszystko naprawiĂŚ. Od czasu do czasu zerkaÂłam na krople deszczu pokrywajÂące okiennÂą szybĂŞ. Potem odwracaÂłam wzrok, przygryzajÂąc kciuk, i prĂłbowaÂłam zatopiĂŚ wzrok w pomaraĂączowym pÂłomieniu kominka.
Co dalej? Co dalej?
Luke chodzi³ za mn¹ w kó³ko, powtarzaj¹c s³owa kl¹twy rzuconej przez czarodzieja, jakby nie zna³ innych s³ów.
Raz po raz myÂślaÂłam na gÂłos: „Jak mogÂłam zgodziĂŚ siĂŞ na hazard? I jeszcze przegraĂŚ…?”
SzÂłam coraz wolniej. Luke wpadÂł na mnie, a ja upadÂłam uderzajÂąc czoÂłem o kant stolika.
- Au! – wrzasnĂŞÂłam, przyciskajÂąc rĂŞkĂŞ do czoÂła.
- Au to zÂłoto – powiedziaÂł, prĂłbujÂąc zapewne rozluÂźniĂŚ nieco atmosferĂŞ i zaÂśmiaÂł siĂŞ. – Przepraszam – dodaÂł po chwili.
Delikatnie podniĂłsÂł mnie z podÂłogi.
- Chemik siĂŞ znalazÂł – prychnĂŞÂłam, ale pozwoliÂłam mu posadziĂŚ siĂŞ w fotelu.
ZabraÂłam dÂłoĂą z czoÂła. ByÂła pokryta jaskrawoczerwonÂą krwiÂą. Przyjaciel spojrzaÂł na mnie z litoÂściÂą, ale teÂż z rozbawieniem.
- Masz szczĂŞÂście, Âże nie zemdlaÂłaÂś – powiedziaÂł.
ZaÂśmiaÂłam siĂŞ.
- Mam szczêœcie, ¿e popchn¹³eœ mnie akurat w tym miejscu.
RozeÂśmiaÂł siĂŞ, po czym zrobiÂł uraÂżonÂą minĂŞ.
- PrzecieÂż przeprosiÂłem. – Wyj¹³ ró¿dÂżkĂŞ i wycelowaÂł niÂą w ranĂŞ. – Episkey!
Rana siĂŞ zasklepiÂła. WytarÂłam rĂŞce o spodnie.
- DziĂŞki. Znaczy… przyjmujĂŞ przeprosiny.
Schowa³ ró¿d¿kê, z³apa³ mnie za rêkê i poprowadzi³ na œniadanie do Wielkiej Sali. Przy stole Gryfonów siedzia³o jak na razie tylko kilkanaœcioro uczniów. Kilkoro gra³o w naszej dru¿ynie Quidditcha. Patrz¹c na ich czerwone policzki, od razu nasuwa³a siê myœl, ¿e przed chwil¹ trenowali. Albo przynajmniej œcigali siê, kto pierwszy dobiegnie do Wielkiej Sali, okr¹¿aj¹c przy tym pó³ szko³y.
ZjadÂłam kanapkĂŞ z szynkÂą i serem, a Luke naÂłoÂżyÂł sobie miskĂŞ pÂłatkĂłw czekoladowych. PodaÂłam mu karton mleka.
- Przewidywalny jesteÂś – rzuciÂłam. W koĂącu… prawie zawsze jadÂł to samo.
- Ja przynajmniej nie mordujĂŞ zwierzÂąt na jedzenie.
On i jego wegetarianizm. Prawie bym zapomniaÂła.
- Nie zabijam zwierzÂąt. Ta Âświnka byÂła martwa zanim w ogĂłle tknĂŞÂłam jej smacznÂą szyneczkĂŞ – powiedziaÂłam z peÂłnymi ustami. Nagle zapragnĂŞÂłam zmieniĂŚ temat. – Co mamy pierwsze? – spytaÂłam.
Luke prze³kn¹³, odkaszln¹³ i po chwili gard³owym g³osem powiedzia³:
- Wró¿biarstwo chyba. Kiedy masz dodatkowe zajêcia z eliksirów?
- PojĂŞcia nie mam.
Do Sali wszedÂł wÂłaÂśnie Tomas, nasz prefekt. WstaÂłam i pobiegÂłam do niego, ciÂągle trzymajÂąc w lewej rĂŞce kanapkĂŞ.
- Paterson! – zawoÂłaÂłam.
ChÂłopak spojrzaÂł na mnie z gĂłry. DosÂłownie. ByÂł ode mnie sporo wyÂższy.
- Guerano. O co chodzi? – spytaÂł.
- Kiedy bĂŞdÂą te zajĂŞcia, na ktĂłre mnie zapisaÂłeÂś?
Tomas zrobiÂł minĂŞ, jakby powaÂżnie siĂŞ nad tym zastanawiaÂł, chociaÂż wiedziaÂłam, Âże odpowiedziaÂłby na to pytanie bez namysÂłu. ByÂł niesÂłychanie zorganizowany. Prawie zawsze. Nic dziwnego, Âże zostaÂł prefektem.
- Hmm… - zacz¹³ nieco teatralnie – pojutrze o czternastej. Nie spóŸnij siĂŞ. Wiesz, Âże Werell lubi karaĂŚ punktami za ró¿ne pierdoÂły, a jak na razie mamy dziesiĂŞĂŚ punktĂłw wiĂŞcej od ÂŚlizgonĂłw – powiedziaÂł z najpowaÂżniejszÂą minÂą, na jakÂą byÂło go staĂŚ. – TrochĂŞ nam jeszcze brakuje do KrukonĂłw. Niestety – dodaÂł smutno, po czym odszedÂł, a ja przywoÂłaÂłam Luke’a do siebie i zjadÂłam kanapkĂŞ w drodze do klasy.
- Co mamy zrobiĂŚ, Âżeby Cristy wrĂłciÂła? I co niby znaczy to „jeden zero jeden”? – szepnĂŞÂłam do przyjaciela.
- Jak dla mnie sprawa jest prosta. JeÂśli ten koleÂś umrze, dziewczyna wrĂłci…
PrzeniosÂłam wzrok z jego twarzy na czubki swoich butĂłw.
- Nie wiemy nawet kto to jest! – krzyknĂŞÂłam, po czym ze skruszonÂą minÂą, zasÂłoniÂłam usta dÂłoniÂą.
Luke poci¹gn¹³ mnie w korytarz po prawo.
- No, wiĂŞc… chyba jest jeszcze jeden sposĂłb – powiedziaÂł, dajÂąc do zrozumienia, Âże owe rozwiÂązanie mu nie pasuje.
OparÂłam siĂŞ o ÂścianĂŞ i osunĂŞÂłam na podÂłogĂŞ, zdajÂąc sobie sprawĂŞ, co przyjaciel ma na myÂśli.
- UmrĂŞ – powiedziaÂłam cicho. – UmrĂŞ, a ona wrĂłci – powtĂłrzyÂłam pewniejszym gÂłosem.
Luke przytuli³ mnie mocno. Ogarn¹³ mnie jego zapach. Coœ jakby mieszanka dopiero skoszonej trawy i œwie¿o zebranych z ogródka truskawek.
OdepchnĂŞÂłam go lekko. Nie chciaÂłam siĂŞ rozpÂłakaĂŚ. A wylew Âłez tworzyÂł siĂŞ u mnie wraz z litoÂściÂą nade mnÂą.
Luke pomimo to przytuliÂł mnie jeszcze raz (jak nic chciaÂł, Âżebym siĂŞ poryczaÂła). Znowu go odepchnĂŞÂłam i razem poszliÂśmy pod salĂŞ, nie mĂłwiÂąc po drodze ani sÂłowa.
„Czas umieraĂŚ, Cassie.” – usÂłyszaÂłam gÂłos w mojej gÂłowie.
- Czas umieraĂŚ – powtĂłrzyÂłam ledwie sÂłyszalnym szeptem, wchodzÂąc do klasy i powstrzymujÂąc Âłzy zbierajÂące siĂŞ w kÂącikach oczu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.